Hayatımız boyunca kendimize sayısız kere sorular sormuşuzdur. Bazılarını cevaplayıp bazılarını ise hiç cevaplayamamışızdır. İşte mutluluk cevapsız sorularımızdan biridir.

Türk Dil Kurumu mutluluğu: “bütün özlemlere eksiksiz ve sürekli olarak ulaşılmaktan doğan kıvaç durumu” şeklinde tanımlar.

Kimilerine göre mutluluk varılacak yer değil , yolculuğun kendisidir.

Ya da Sarkozy’in dediği gibi “ Mutluluk dünkü hayallerimizle bugünkü hayatımız arasındaki uyumun bir sonucu olmalı” mıdır?

“Mutluluk insanın sevdiği kişiye yakın olmasıdır yalnızca.” diyen Orhan Pamuk mu haklı yoksa?

Mutluluğu geç de olsa keşfettiğine inanan bir ünlünün söyledikleri belki de yardımcı olabilir bizlere!

“Baron Edouard-Jean Empain 1970’lerde dünyanın en mutlu insanlarından biriydi. Fransa’nın zenginlerinden biri olan Baron ; sosyetenin gözbebeği , burnu havada bir burjuva ve ukalanın tekiydi. 1978 yılında teröristler tarafından kaçırılınca hayatı alt üst oldu. Kendini beğenmiş Baron’un salya sümük ağlarken , kendini kaçıranlara yalvarırken çekilmiş video kasedi teröristlerce basına dağıtıldı.Skandal görüntülerden sonra fidye ödendi. Baron serbest kaldı ama işleri yolunda gitmedi ve iflas etti. Bu olaydan yıllar sonra 1993’te VSD adlı bir dergi Baron la röportaj yaptı. Baron’un eski halinden eser yoktu ve gazeteciye şöyle diyordu:

”İkinci bir hayat yaşadığım için çok şanslıyım. Artık farklı bir insanım. Evet ,  kaçırılmak

ve hayatımın yıkılması belki de benim için iyi oldu. Eskiden iyi şeylerin hep ilerde olduğunu düşünürdüm. Yaşadığım anı fark etmiyordum. Artık geleceğim yok , bugünüm var , şimdim var. Neysem kabulüm , oyum. Artık yaşamaktan zevk alıyorum , her anın tadını çıkarıyorum . Nihayet bir bilge oldum galiba. Mutluluk denilen şey , belki de budur.”

Her ne kadar Baron’un başına gelenler sevimli olaylar olmasa da “her şer de bir hayır vardır” misali Baron bu olumsuzluklardan bir “hayır” çıkarmış. Anka kuşu misali küllerinden doğmuş.

Mutluluk; kişiden kişiye farklı tanımlara , kalıplara , sıfatlara bürünebilir ama en nihayetinde mutluluk belki de bu dünyada çok az kişinin kendine itiraf edebildiği en mahrem duygudur!

Bakın ne güzel demiş Azize Teresa “ pabuçlarım yok diye ağlıyordum, ayakları olmayan çocuğu görene kadar.”

Mutluluk belki de elimizdekiyle mutlu olma sanatıdır. Olmayana hayıflanmak yerine olana değer vererek şükretmeliyizdir belki de.

“Geçmiş ve gelecek yoktur.Yalnızca sonsuz bir şimdi vardır “demiş Abraham Cowley.

Sonsuz şimdilerde hep ama hep mutlu olabilmek dileğiyle.

Sevgiyle kalın…